Recensies

 

 

Aagjes  brieven                                                                                                                                                                        CURT SIMONS

 

Kikkertje lief. Het lijkt de naam van een kindervoorstelling. De theatersolo van Helen Gerretsen is dat absoluut niet.

Het is een liefdesgeschiedenis uit de achttiende eeuw.

Het verhaal is gebaseerd op brieven van Aagje Luijtsen aan haar man Hermanus Kikkert, stuurman in dienst van de VOC.

Het is in het Parool Theater echter geen saaie geschiedenisles over het koloniale verleden van Nederland.

Het publiek krijgt het verhaal voorgeschoteld van de Texelse Aagje en vooral het gemis van haar grote liefde Hermanus (kikkertje lief). De voorstelling verzandt niet in een voorspelbare liefdesroman.

Dat is te danken aan het mooie spel van Gerretsen. Ze verveelt geen moment als Aagje.

Vanaf het begin waan je je als publiek in Den Burg tussen 1776 en 1780. En niet alleen omdat Gerretsen in een jak, een lange geplooide rok en met een Texelse kap op het podium staat.Ze draagt de brieven van Aagje vol overgave voor en daarin ontbreekt het Texelse dialect niet. Dat maakt het niet moeilijker om het verhaal te volgen. Gerretsen zorgt met veel expressie voor een duidelijk beeld van Aagjes gemoedstoestand tijdens het schrijven van de brieven.Gerretsen zet het ene moment een hevig verliefde vrouw neer, maar is even later net zo overtuigend als een moeder die om haar overleden kind rouwt. De begeleidende muziek van fluitspeler Pieter van Houwelingen sluit daar perfect bij aan.Tijdens de voorstelling krijg je steeds meer sympathie voor Aagje. En begin je Hermanus steeds meer een sukkel te vinden. Wat moet hij toch in Nederlands-Indië, terwijl zijn vrouw op Texel in eenzaamheid bevalt en dat kind overlijdt door de pokken? Het vooral met vrouwen gevulde Parool Theater slaakt een zucht van verlichting als aan het einde de voorstelling blijkt dat Hermanus voorgoed terugkeert naar Den Burg. Ook de twee aanwezigen mannen krijgen een lach op hun gezicht. Dat heeft Gerretsen toch maar mooi voor elkaar. © Het Parool, 13-09-2006

 

 

 

 

Rembrandt                                                                                                                                                                                 CURT SIMONS

 

Een kijkje in het leven van Rembrandt. Dat geeft de voorstelling Rembrandt van dichtbij van Helen Gerretsen. Het werd gisteren in het Parool Theater echter geen saaie opsomming van feiten over het leven van de schilder. Gerretsen, die muzikaal wordt begeleid door fluitspeler Pieter van Houwelingen en celliste Rhonda Branneky, beschrijft Rembrandt door de ogen van drie vrouwen die een rol hebben gespeeld in zijn leven. Ze doet dat overtuigend. Je hebt echt het idee steeds met een andere persoon te maken te hebben - en dat niet alleen vanwege de verkleedpartijen op het toneel.In de eerste monoloog zet Gerretsen Neeltje Willemsdochter van Zuidbroek, de moeder van Rembrandt neer. De verwondering van de bakkersdochter over een zoon met een uitzonderlijke gave wordt mooi naar voren gebracht. Je voelt echt de twijfel van een moeder over de keuze van haar kind voor de schilderkunst en daarna de trots over wat Rembrandt heeft bereikt.Daarna is het de beurt aan schoonzus Titia van Uylenburgh. Gerretsen brengt vol overgave een deftige dame die in eerst wel moet wennen aan haar zwager, maar daarna steeds meer waardering krijgt voor Rembrandt. Ze beschrijft als Titia bovendien op indrukwekkende wijze het grote verdriet van de schilder als zijn grote liefde Saskia overlijdt. Gerretsen bewaart het klapstuk voor de laatste monoloog. Ze speelt een geweldige juffrouw Aengeniet. De buurvrouw van Rembrandt in de Breestraat met een komenijswinkel (een supermarkt). De roddeltante doet op grappige wijze uitgebreid verslag van de verhoudingen van Rembrandt met Geertje Dircx en Hendrickje Stoffels. Je hebt daarbij echt het idee te zijn aangeschoven bij een gezellig theekransje.Rembrandt van dichtbij is al met al een mooie combinatie van diepgang en humor. De moeder van Rembrandt zegt in het stuk dat haar zoon nooit iets lelijks maakte. Zou de schilder soms hebben meegewerkt aan de voorstelling van Gerretsen? © Het Parool, 21-11-2006